Moja szwagierka wyrzuciła sałatkę do kosza: „Nikt jej nie zje”. W milczeniu ubrałam się i wyszłam na Sylwestra.
„Schowaj to natychmiast. Zanim przyjdą ludzie”.
Głos Belli był zimny i spokojny, jakby nie mówiła do mnie, a wydawała polecenie maszynie.
„To prawdziwy dom, a nie kawiarnia na dworcu kolejowym”.
Przerwałam. Miska z sałatką wydała mi się niespodziewanie ciężka, jakby wszystkie godziny spędzone w kuchni sprawiły, że stała się lepka. Policzki jednak poczerwieniały.
Pod folią spożywczą znajdowało się moje „futro”. To samo. Domowej roboty. Naprawdę.
Wstałam o siódmej rano, żeby wszystko było gotowe. Ugotowałam buraki osobno, pozwoliłam marchewce ostygnąć na parapecie, wybrałam rybę bez ości i sama zrobiłam sos, bo „kupny jest niemożliwy”.
„Bell, ale Sylwester…” powiedziałam cicho. „Oleg zawsze to je”. „Oleg od dawna myśli o swoim zdrowiu” – przerwała mi. „A majonez jest taki niemodny. To hańba, Leno. Ludzie, którzy nie dbają o swój wygląd, serwują takie rzeczy”.
Odwróciłam się do męża.
Oleg stał przy oknie, udając wielkie zainteresowanie wieńcem, który powiesili sąsiedzi z naprzeciwka. Koszula leżała na nim idealnie; wybraliśmy ją razem, „na święta”.
Czekałam. Propozycja. Jakakolwiek sugestia.
„Nie trzeba”.
„Próbował”.
Chociaż, prawdę mówiąc, nie było to zaskoczeniem. Takie chwile nie pojawiają się znikąd. Poprzedzają je dziesiątki drobnych incydentów, które wolimy ignorować, żeby „nie zepsuć związku”.
Dotarliśmy do domu Belli grubo przed północą. Jej mieszkanie wyglądało jak salon wystawowy: biel, szkło, metal, ani śladu komfortu. Choinka była przezroczysta, designerska, bez zapachu sosny. Pachniała drogo i chłodno.
„Włóż buty do szafy” – powiedziała zamiast „cześć”.
„A torbę, proszę, nie na pufie. Tapicerka jest bardzo delikatna”.
Położyłem torbę na podłodze.
Spojrzałem na swoje dłonie. Na palcu wciąż widniała mała plama po buraku, różowa, której nie mógł usunąć nawet sok z cytryny. Na tle tej sterylnej bieli wyglądała jak plama wstydu. Schowałem rękę.
„Proszę” – powiedziała Bella, wskazując gestem salon. „Zajmujemy się cateringiem. Lekkie jedzenie, nic niezdrowego”.
Na ogromnym szklanym stole leżały mikroskopijne kawałki czegoś zielonego: liście, nasiona, przezroczyste ryby. To był stół do zdjęć, nie na przyjęcie.
„Przyniosłam coś własnego” – powiedziałam, odstawiając miskę z sałatką. „Domowej roboty”.
Bella podeszła. Zmarszczyła nos.
„Daj mi to”.
Wyrwała mi miskę z rąk.
Myślałam, że wstawiła ją do lodówki. Schowała.
Ale podeszła do koszyka z pokrywką.
„Czekaj…” Wypuściłam powietrze.
Za późno.
Sałatka upadła z głuchym łoskotem. W ciszy mieszkania huk był ogłuszający.
Pięć godzin życia. Kochanie. Pragnienie, by zadowolić męża. Wszystko dla zużytych kapsułek z kawą.
„Możesz później przynieść miskę” – powiedziała Bella, odstawiając na stół puste, poplamione sosem talerze. „Nie jemy takich rzeczy. I nie polecam. W twoim wieku powinnaś dbać o sylwetkę”.
Cisza stawała się coraz cięższa. Gdzieś rozległ się jednostajny szum.
Spojrzałam na Olega. Odwrócił się. W jego spojrzeniu nie było gniewu ani poczucia obrony. Tylko troska: co jeśli teraz wszystko zepsuję?
„Len, nie obraź się” – powiedział, uśmiechając się niezręcznie i biorąc kanapki. „Wiesz, oni mają swoją własną filozofię. Nie róbmy zamieszania. To impreza. Bella się po prostu martwi”.
Podał mi szklankę:
„Wypij to. To nic takiego. Sałatka to nie wymówka”.
Coś we mnie pękło. Bardzo cicho. Jakby pękło podparcie, które tak długo trzymało całą konstrukcję w całości.
„Bzdura?” – zapytałam spokojnie.
Odprężył się. Uznał, że wszystko jest w porządku.
For complete cooking times, go to the next page or click the Open button (>), and don't forget to SHARE with your Facebook friends.
