Głos Hensleya przycichł. „Ten dzwoniący użył nazwiska twojego brata. To sugeruje, że zna twoją rodzinę”.
Ramirez zamknął notes. „Chcielibyśmy, żebyś przyszedł na komisariat, żeby złożyć zeznania. Chcemy też prześledzić informacje zawarte w tym SMS-ie”.
„A co, jeśli to ktoś bliski mojemu sercu?” zapytałem.
Ramirez nie owijał w bawełnę. „Wtedy prawda i tak wyjdzie na jaw”.
Zatrzymał się przy drzwiach. „I jeszcze jedno: nie dzwoń jeszcze do rodziców”.
Telefon ciążył mi w dłoni jak cegła.
Bo gdybym do nich nie zadzwonił, zacząłbym się martwić.
A gdybym zadzwonił… to może w końcu odkryłbym, co naprawdę kryje się za tym krzykiem o pierwszej w nocy.
Część 2 — Upadek
W komisariacie unosił się zapach papieru ksero i starej kawy. Ramirez zaprowadził mnie do małego pokoju przesłuchań: metalowy stół, świetlówki i pudełko chusteczek, które wyglądało, jakby stało tam od lat 90.
Przyniósł wodę i powiedział coś, czego się nie spodziewałam.
„Chcę, żebyś to usłyszała na głos: dobrze zrobiłaś, nie przelewając pieniędzy w środku nocy”.
„Nie czułam się dobrze, siedząc na moim ganku” – mruknęłam.
„To się rzadko zdarza” – powiedział. „Ludzie czują się oskarżeni, podczas gdy w rzeczywistości są chronieni”.
Kazał mi zapisać szczegóły – czas, słowa, groźby – i zamienił moją noc w linijki na papierze.
Potem pokazał mi wydrukowany zrzut ekranu wiadomości. „Rozpoznajesz nazwisko na koncie?”
Wpatrywałam się w niego. Coś w inicjałach przywołało wspomnienia.
„Nie” – powiedziałam – zbyt szybko.
Nie dlatego, że byłam pewna. Ale dlatego, że lojalność zawsze była moją pierwszą reakcją, nawet gdy bolała.
Ramirez nie nalegał. Po prostu skinął głową. „Dobrze. Sprawdzimy po kolei”.
Kilka minut później weszła kobieta – w prostej marynarce, z bystrym spojrzeniem i spokojnym usposobieniu.
„Detektyw Green” – przedstawiła się.
Usiadła i powiedziała: „Na razie do nikogo nie dzwonimy. Ani do twoich rodziców, ani do twojego brata, ani do twojej siostry”.
„Moja siostra?” – powtórzyłem.
Green nie odpowiedziała. „Najpierw sprawdzimy wniosek o zwrot kosztów leczenia w szpitalu”.
Kazała mi ręcznie wyszukać numer szpitala, a nie w kontaktach. „Zadzwoń na numer ogólny do County General”.
Tak, zrobiłem. Mój palec zawisł tuż przed naciśnięciem przycisku połączenia, jakby telefon mógł w każdej chwili ugryźć.
Odebrała recepcjonistka. Starałem się mówić spokojnie.
„Dzień dobry, próbuję znaleźć pacjenta. Mark Wilson”.
Pauza. Klawiatura klika.
Aby poznać wszystkie kroki gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ przepisem ze znajomymi na Facebooku.
Reklama
For complete cooking times, go to the next page or click the Open button (>), and don't forget to SHARE with your Facebook friends.
